Το συγκεκριμένο άρθρο είναι πολύ δύσκολο να βγει . Αφενός γιατί τα περισσότερα που θα διαβάσετε έχουν ήδη γραφεί και ειπωθεί , αφετέρου γιατί , από’κει που πριν δυο χρόνια γράφαμε διθυράμβους για την Ομάδα και τη Διοίκηση, σε βαθμό παρεξηγήσεως , τώρα είμαστε αναγκασμένοι να γράψουμε τα αντίθετα για , σχεδόν, τους ίδιους ανθρώπους. Όπως λέει κι ο δανεικός τίτλος όμως , σε μια κατάσταση αγάπης κι εμπιστοσύνης, ακριβώς επειδή πρέπει να καλλιεργούνται αμφότερες , οφείλουμε να τις φροντίσουμε με το πικρό φάρμακο της αλήθειας.
Στο φετινό ιστορικό ναυάγιο, ευθύνες έχουν όλοι . Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Δυστυχώς, το μέγεθος της ζημιάς ξεπερνά τις δυνατότητες ενός και μόνο Ηρόστρατου , χρειάστηκε ευθυγράμμιση πολλών μαύρων άστρων για να οδηγηθούμε εδώ. Επειδή, επαναλαμβάνω, λεπτομέρειες θα έχετε ήδη διαβάσει εν αφθονία, θα προσπαθήσω να θέσω υπόψιν σας όσα περισσότερα ζητήματα μπορώ , όσο πιο μαζεμένα γίνεται κι από’κει και πέρα ο καθένας ας τα βάλει στη δική του ζυγαριά.
Αν και ο διαχωρισμός δεν είναι εύκολος και ξεκάθαρος, ας χωρίσουμε τα ζητήματα σε δύο βασικές κατηγορίες. Αυτά που άπτονται κυρίως του αγωνιστικού κι αυτά που είναι διοικητικής φύσεως. Κι ας ξεκινήσουμε από τα της ομάδας που , λόγω του μετρήσιμου του αποτελέσματος, παίρνουν σχεδόν αυταπόδεικτη μορφή.
Προτείνω να πιάσουμε το νήμα απ’την αρχή της σαιζόν. Να θυμηθούμε τι ακριβώς παρακολουθήσαμε όλη τη χρονιά. Για να μη το κουράζουμε, δυο λέξεις μπορούν να περιγράψουν ευκρινέστατα αυτό που παρουσίασε η ομάδα . ΜΑΥΡΑ ΧΑΛΙΑ . Με κεφαλαία. Απ’την αρχή, μπλαζέ εμφανίσεις . Κανένα πάθος , καμία αποφασιστικότητα, μία αίσθηση πως παίζουμε αδιάφορα, φιλικά ματς στην αρχή της προετοιμασίας. Άντε λες , ας το καταπιώ, νωρίς είναι, η ομάδα θ’ανέβει όταν πρέπει. Μεγάλες μεμονωμένες νίκες (Ρεάλ , Φενέρ) που έδιναν ένα τόνο αισιοδοξίας, που όμως ακολουθούνταν από ανώμαλες προσγειώσεις. Παράλληλα, τ’ανησυχητικά σημάδια όλο και αυξάνονταν . Ντροπιαστικές , σοκαριστικές ήττες εντός έδρας από σαφώς υποδεέστερους αντιπάλους. Παιχνίδια εκτός έδρας που , θεωρητικά, όφειλες να καθαρίσεις είτε εύκολα είτε έστω με ανατροπή, παίζοντας πέντε λεπτά μπάσκετ , η ομάδα τα παρατούσε σχεδόν απ’το ημίχρονο. Κάποιες φορές και νωρίτερα. Διαφορές των οκτώ-δέκα πόντων στη δεύτερη περίοδο, έφταναν σε ύψη των είκοσι πόντων σβηστά στο τέλος του αγώνα!
Αστεία πράγματα! Απαράδεκτα , πρωτόγνωρα για Παναθηναϊκό σ’ αυτή την έκταση και μ’αυτή τη λογική.
Ο κόσμος άρχισε ν’αμφιβάλλει και να θορυβείται, όσο ο καιρός περνούσε. Μια κρύο (πολλές μάλλον), μια ζέστη. Αυτό είναι ψυχολογικό βασανιστήριο, δεν είναι εικόνα ομάδος πρωταθλητισμού. Και , δυστυχώς, το μούδιασμα που προκαλεί αυτή η εναλλαγή, εκτός απ’τον φίλαθλο σαφώς και θεωρώ πως επηρέασε και τους αθλητές. Η μία και μοναδική συνθήκη που οφείλει να υπάρχει στον Παναθηναϊκό είναι το κυνήγι της νίκης σε κάθε αγώνα. Παρατημένα τα μισά ματς της σαιζόν, έλλειψη μαχητικής ψυχής, χαλαρότητα και αδιαφορία μπορεί να γίνονται ανεκτά σε μεγέθη τύπου Εφές , σε καμία περίπτωση όμως στην πιο επιτυχημένη και περήφανη ομάδα των τελευταίων πολλών δεκαετιών. Θα πει κάποιος πως η ουσία είναι τα play off και το Final 4 , πλην όμως η φετινή πορεία απέδειξε πως η παραιτημένη ψυχολογικά ομάδα δε γίνεται να γυρίσει το διακόπτη και , από αδιάφορη, να γυαλίσει το μάτι. Δε γίνεται, απαγορεύεται δια ροπάλου, η κάθε Βαλένθια να θέλει την πρόκριση πιο πολύ απ’τον Παναθηναϊκό! Γιατί αυτό συνέβη, ας μη κοροϊδευόμαστε.
Και ,προφανέστατα , η παραπάνω αναφορά στην Εφές Πίλσεν , με αλκοόλ ή άνευ , ήταν ευθεία αναφορά στον κόουτς Αταμάν και τα φετινά του καμώματα . Τι ήταν αυτό το χάλι , ρε κόουτς ; Και στα γράφει ένας άνθρωπος που σε υποστήριζε στο 100%. Όμως, κάποια πράγματα απλώς δεν είναι ούτε κατανοητά, ούτε ανεκτά. Η απαθής σου στάση , παρκαρισμένος στον πάγκο όλη τη χρονιά, ανέκφραστος, αποστασιοποιημένος, χωρίς καμία ενεργή συμμετοχή στο παιχνίδι πλην κάποιων ανόητων και εκνευριστικών για την ίδια την ομάδα τεχνικών ποινών , πώς ακριβώς μπορεί να δικαιολογηθεί; Η παραμονή και φέτος στο σχήμα του βουτυροχέρη Γιούρτσεβεν , ενός παιδιού που ήταν φανερό πως δεν περνούσε καλά εδώ και ήθελε από μήνες να φύγει, σε τι αποσκοπούσε ακριβώς; Ποιο σχεδιασμό υπηρετούσε; Να παίζουμε χωρίς τρίτο σέντερ ; Για τον ανεκδιήγητο Χολμς και την επιλογή του , θα τα πούμε παρακάτω, εκεί που θα περιλάβουμε τα άλλα τα καμάρια μας . Η επιλογή Σορτς , μετά την αποτυχημένη επιλογή Μπράουν , απ’τη στιγμή που δεν ήθελες να τον αξιοποιήσεις σύμφωνα με τις πολύ συγκεκριμένες δυνατότητές του , σε τι αποσκοπούσε; Στο να βγαίνει η γλώσσα του Σλούκα για μήνες ; Γιατί, μη μου πει κανείς πως παίρναμε playmaking απ’τον Τολιόπουλο και τον Γκραντ (ή το Ναν , που βαρεθήκαμε να τον βλέπουμε να κατεβάζει μπάλα)..
Παρ’ολ’αυτά, θεωρώ πως το μεγαλύτερο πρόβλημα φέτος δεν ήταν ούτε το χαμηλού επιπέδου μπάσκετ , ούτε η λάθος στελέχωση. Ήταν αυτή η ολοφάνερη απόσταση που υπήρχε μεταξύ προπονητή και παικτών, απόσταση που αποδείχθηκε αγεφύρωτη κι αντί να μικρύνει, οι άστοχες δηλώσεις και η στοχοποίηση παικτών συνεχώς τη μεγάλωναν .
Γιατί , κόουτς ; Πρέπει να μπούμε σε λογικές «αυτός είναι ο τρόπος του Αταμάν»; Γιατί νόμιζα μέχρι τώρα πως ο τρόπος του Αταμάν είναι να σηκώνει κούπες αφήνοντας χώρο στους παίχτες του να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους, όχι να κοπανάει το κεφάλι του συνεχώς στον τοίχο , επιμένοντας σε κάτι που κι ο ίδιος καταλαβαίνει πως είναι λάθος.
Να πιάσουμε λίγο και τη σειρά των ματς με τη Βαλένθια; Να την πιάσουμε κι αυτή, την καταραμένη. Η ομάδα ξεκινάει με δύο τεράστιες νίκες . Διπλό μπρέικ. Με διαιτησία που φαινόταν για κάποιον που καταλαβαίνει τι βλέπει, πως τα κριτήρια στα σφυρίγματα είναι διαφορετικά στις δύο πλευρές του παρκέ. Για τη φιλοξενία δε χρειάζεται να πούμε κάτι περισσότερο αυτή τη στιγμή. Και , το σημαντικότερο, με διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού. Άμυνα στο πρώτο, επίθεση στο δεύτερο. Εκεί λες , η δουλειά σχεδόν τελείωσε . Τους έδειξες πως είσαι καλύτερος σε όποιο στυλ κι αν παίξεις, πως δε μασάς από σφυρίγματα, πως δεν πρόκειται να ξαναφύγεις απ’το ΟΑΚΑ φέτος . Κι όμως , ακόμα κι έτσι , φαινόταν πως υπήρχαν θέματα. Με κυριότερο κατ’εμέ, ασχέτως συστημάτων ή τρόπου παιχνιδιού, την ατολμία πολλών παικτών στην επίθεση. Δε μπορώ να το αναλύσω περαιτέρω και ξέρω πως πολλοί θα διαφωνήσετε μαζί μου, ιδίως έχοντας στο μυαλό τη δεύτερη ματσάρα και τα μεγάλα σουτ που μπήκαν , θα επιμείνω όμως πως , και στα δύο ματς , παίκτες που θεωρητικά είναι δυνατοί επιθετικά, δίσταζαν να πάρουν ελεύθερα σουτ , φαινόταν πως έλειπε η αυτοπεποίθηση επιθετικά, πως υπήρχε δεύτερη σκέψη στις περισσότερες εκτελέσεις. Και εντάξει, ευτυχώς όλα πήγαν καλά , για τελευταία φορά φέτος μίλησε ο εγωισμός παικτών και προπονητή. Μετά όμως ;
Ρεπό στους παίκτες, ταξίδια, χαλάρωση. Τελείωσε η δουλειά; Όχι . Τότε , γιατί όλ’αυτά ; Δε μπορούσαν να πάρουν δυο και τρεις μέρες αφού τελείωνε η σειρά; Έπρεπε να χαλαρώσουν ή να τσιτώσουν κι άλλο , να τελειώνει η σειρά; Γιατί , κύριε Χ. Ντ. , αλλιώς μας τα’λεγε το είδωλό σου , ο Κόμπε . «Job not finished». Εσείς, τι φάση ακριβώς; Τέλος πάντων, αυτή ήταν απόφαση που έπρεπε να πάρει το προπονητικό τιμ. Το οποίο, αφού είχε ποτίσει με χαλαρότητα και παράδοση την ομάδα όλη τη χρονιά, αποφάσισε να μην αλλάξει αυτή την τακτική ούτε την ύστατη ώρα.
Απ’το τρίτο ματς και μετά, είδαμε να επιστρέφει στα παρκέ η γνωστή ομάδα. Με χαμένη συγκέντρωση, με νεύρα ανάκατα με απόγνωση, να κυνηγάει διψήφιες διαφορές απ’την πρώτη περίοδο, νευρική , άστοχη , χωρίς βοήθεια απ’τον πάγκο. Τι να πούμε; Για τη βλακώδη επιμονή στο hedge out που , πλην του καλού Λεσόρ, δε μπορούσε να το υποστηρίξει άλλος παίχτης σου ; Άντε , λίγο κι ο κακός στη σειρά Χουάντσο . Για την εκνευριστική (και μοιραία) άρνηση να αντιδράσεις στο double team που έπαιζαν πάνω στο Ναν ; Για τη μηδενική αξιοποίηση του φορμαρισμένου απ’τα play in και μετά Σορτς ; Ενώ δεν έπαιρνες σκορ απ’τους βασικούς σου (Όσμαν , Χουάντσο , Γκραντ , Χ. Ντ.) με σταθερότητα κι έπρεπε αναγκαστικά να βγάλεις λαγούς απ’το καπέλο (Γκριγκόνις, Ρόγκα , Τολιό) ; Για τα λάθος σχήματα και τις ακατανόητες πολλές φορές αλλαγές; Για την ανύπαρκτη παρέμβαση του προπονητή σε δύο match ball κι ένα do or die ματς ; Με όλο τον κόσμο να λέει (προσωπικά δε συμφωνώ) πως πήγαμε να γυρίσουμε το τρίτο ματς επειδή αποβλήθηκε ο Αταμάν κι έμεινε ο Σερέλης ; Τι ντροπή ειν’αυτή! Τι ξεφτιλισμένη συμπεριφορά, τι έλλειψη τσίπας και σεβασμού για το Σύλλογο! Λες και δεν ήξεραν τις ιδιαιτερότητες της φετινής χρονιάς, σα να μην υπήρχε καμία αίσθηση για το τι σημαίνει για όλο τον Οργανισμό το Final 4 στο σπίτι μας .
Δε θέλω να μπω σε τεχνικές λεπτομέρειες, ακόμα κι αν δεν τα’χετε χιλιοδιαβάσει (απίθανο) , τα ζήσαμε όλοι στο πετσί μας και στριφογυρνάμε ακόμα , τόσες μέρες μετά , στον ύπνο μας , ενθυμούμενοι τα χάλια. Δε γίνεται όμως να μένουμε και σε γενικότητες ή υπερβολικά τεχνικές αναλύσεις, γιατί αυτά είναι το καταφύγιο της προσωπικής αποτυχίας, την οποία οφείλουμε να τη δούμε κατάματα.
Για μένα , στο αθλητικό κομμάτι, πρώτος και κύριος υπεύθυνος είναι ο κόουτς Αταμάν. Και , επαναλαμβάνω, επειδή ακριβώς τον πίστευα πολύ σαν προπονητή και σαν προσωπικότητα, μου είναι πολύ δύσκολη αυτή η διαπίστωση και μπορεί να φανώ λίγο παραπάνω αιχμηρός απ’ό,τι θα έπρεπε, όμως δε μπορώ να κάνω αλλιώς.
Ο Αταμάν φάνηκε δυστυχώς υπερβολικά αγκιστρωμένος στις εξωαγωνιστικές του σχέσεις αλλά και στα προπονητικά του κολλήματα. Θεωρώ πως έγινε τεράστια ψυχολογική ζημιά με το διαβόητο τουρνουά της Κύπρου , για το οποίο θα πούμε σε λίγο. Όσο και να έγινε προσπάθεια, η στενή του σχέση με το καθεστώς Ερντογάν αλλά και ο μη κοντρολαρισμένος εθνικισμός του , όπως των περισσότερων Τούρκων, ιδίως αυτών που πρέπει συνεχώς ν’αποδεικνύουν πράγματα , έφεραν σύγκρουση με μεγάλο μέρος του κόσμου και , υποβοηθούμενα απ’τους γνωστούς πατριδοκάπηλους σε σάϊτ και σόσιαλ , δημιούργησαν μια κατάσταση πνιγηρή. Πολλοί θα πούνε πως αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Κι όμως , έχει και παραέχει . Γιατί , ο άνθρωπος αυτός ήταν φανερό πως και μετά την αποτυχία της χώρας του να πάρει το χρυσό (που για το οποίο τόσο δούλευε , επί δύο χρόνια), ένιωθε άβολα στο ελληνικό περιβάλλον. Ήθελε αλλαγή και το ήξερε. Αλλαγή Συλλόγου , αλλαγή χώρας … Αλλαγή περιβάλλοντος, γενικότερα . Το καλοκαίρι, ούτως ή άλλως , θα επιζητούσε τη λύση της συνεργασίας. Ήρθε και η προσωπική του απώλεια και χειροτέρεψε τη θέση του πνευματικά. Θεωρώ πως ,σε πολύ μεγάλο βαθμό , η διάρρηξη των σχέσεών του με παλιούς αλλά και νέους παίκτες ήταν συνειδητή ή μπορεί και ασυνείδητη κίνηση , ώστε το διαζύγιο να είναι κάτι που θα το επιθυμήσουν και οι δύο πλευρές. Γι’αυτό και δεν έγινε και καμία προσπάθεια αναστροφής αυτού του κλίματος. Τώρα , αν στην όλη πίεση μπήκαν και άλλοι , κρατικοί παράγοντες, οι οποίοι να του υπέδειξαν πως είναι ώρα ν’αποχωρήσει απ’την Ελλάδα , το θεωρώ απίθανο. Αν και σίγουρα, αν μας διαβάζει κάποιος φίλος απ’τη Θράκη πχ , που έχει γνώση από τις πιεστικές πρακτικές διάφορων «οργανισμών» , θα το κρατήσει στο πίσω μέρος του μυαλού του . Ας μη μπαίνουμε όμως σε τέτοια, γιατί θα χάσουμε την ουσία. Η οποία είναι η παντελής έλλειψη διάθεσης για σοβαρή δουλειά, η παντελής έλλειψη κινήτρου για οτιδήποτε καλό και το συνεχές αυτοσαμποτάρισμα που τόσο μας πλήγωσε .
Ακόμα όμως κι αν δεν ισχύει τίποτα απ’τα παραπάνω, αυτό που θα μείνει ασυγχώρητο και θ’αμαυρώνει την εικόνα του εσαεί, είναι πως , ενώ έβλεπε πως ούτε μπορούσε ούτε ήθελε να γυρίσει το χαρτί, δε ζήτησε ν’απαλλαχθεί των καθηκόντων του. Θεωρεί κανείς πως ήταν θέμα αποζημιώσεων; Δηλαδή ο Γιαννακόπουλος, μπροστά σ’ένα ιστορικό κάζο , θα δίσταζε να του δώσει τα συμφωνηθέντα; Θα δυσκολευόταν να του δώσει λεφτά απόλυσης , ακόμα κι αν επρόκειτο για παραίτηση; Σοβαροί να είμαστε. Άλλωστε και ο ίδιος δε νομίζω να τα έχει τόση ανάγκη, μεγάλο συμβόλαιο θα βρει όποτε θελήσει να φύγει, όπου και να πάει . Μ’αυτή του τη συμπεριφορά όμως , πρόδωσε την ομάδα του, τους παίχτες που ο ίδιος έφερε και δούλεψε, τους περισσότερους για τρία χρόνια σερί, τους άφησε αβοήθητους, δίχασε τα αποδυτήρια και , επί της ουσίας, εγκατέλειψε το δικό του έργο . Δεν παραιτήθηκε , δεν άφησε το περιθώριο η ομάδα να διεκδικήσει ό,τι τέλος πάντων θα μπορούσε να διεκδικήσει, έστω και μ’έναν υπηρεσιακό, έναν υποδεέστερο προπονητή που θα έκανε μια προσπάθεια να συμμαζέψει την κατάσταση. Φυσικά, μιλάμε κατόπιν εορτής, άλλα υποστήριζα κι εγώ ένα μήνα πριν , όμως , δυστυχώς, τα γεγονότα είναι αμείλικτα και αναγκαστικά πρέπει να αναθεωρήσουμε προς το χειρότερο. Τη δεδομένη στιγμή ομολογώ πως δε μ’ενδιαφέρει το πρωτάθλημα του Λιόλιου , η χρονιά τελείωσε στο game 5 , αν αποφασίσει η διοίκηση κι ο προπονητής ας συνεχίσουν ως το καλοκαίρι, όμως , με την τυπική λήξη των υποχρεώσεων, θεωρώ πως πρέπει να υπάρξει αλλαγή σελίδας.
Δυστυχώς, ο κύριος Αταμάν από ένα σημείο και μετά χάθηκε σ’έναν μπερδεμένο προσωπικό κόσμο, σ’ένα καλειδοσκόπιο που αλλοίωσε μέσα του μεγέθη και καταστάσεις. Μπορεί να πίστεψε πως είναι μεγαλύτερο μέγεθος απ’τον Παναθηναϊκό. Μπορεί να πίστεψε πως οι εμμονές του ήταν ικανές να κερδίσουν το ίδιο το άθλημα, σε μια ήδη σάπια διοργάνωση. Μπορεί η δουλειά του με την Εθνική Τουρκίας ν’αποτελούσε το μεγάλο του στοίχημα και όλα τ’άλλα να μπήκαν σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα. Δεν ξέρω. Και πλέον δε με νοιάζει.
Αυτό που θα πρέπει να καταλάβει όμως , έστω και αργά, είναι πως ο Παναθηναϊκός και , αντίστοιχα, οι απαιτήσεις του, είναι πολύ μεγαλύτερο μέγεθος ιστορικά για το άθλημα αλλά και καθαρά αθλητικά από οποιαδήποτε κωμόπολη, μπυραρία και τσιπουροποιία έχει προπονήσει στην πορεία του μέχρι τώρα και σαφώς , αναλογικά , είναι απείρως σπουδαιότερος από την Εθνική της χώρας του . Αν το όνειρό του είναι να τον κάνει ο φίλος του Υπουργό Αθλητισμού ή να περιφέρεται προπονητικά μεταξύ Ντουμπάϊ-Εφές και Μπάγερν , ξέρω’γω , για να συσπειρώνει τους τουρκογερμανούς στις κερκίδες, αντί να φτιάξει μια ιστορική δυναστεία, όπως είχε την ευκαιρία και την κλώτσησε, προσωπικά θα συνεχίσω να τον εκτιμώ και να τον ευχαριστώ γι’αυτό που μας χάρισε, όμως ο κίνδυνος να γίνει ένας μεγάλος αλλά irrelevant προπονητής, τύπου Μάλκοβιτς , θα γίνει η σκιά του απο’δω και πέρα . Όπως και να’χει , καληνύχτα και καλή τύχη, κόουτς…
Πάμε τώρα στ’άλλα , τα της διοίκησης. Η οποία , αμέσως μετά την προπέρσινη μαγική σαιζόν, φάνηκε πως επαναπαύτηκε, πως θεώρησε ίσως πως το νέο γήπεδο και η αύρα της ομάδας και της φανέλας αρκούν για να γίνεται η δουλειά με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα λόγια του Ιδιοκτήτη, να οδηγηθούμε στο φετινό Βατερλό.
Το κακό βέβαια φαινόταν πως έρχεται ,απλά λες πως δε μπορεί, κάπου θα θορυβηθούν και θα κάνουν τη δουλειά τους , που δεν ήταν κι ιδιαίτερα δύσκολη υπό εκείνες τις συνθήκες, μη τρελαθούμε κιόλας! Εις μάτην… Τσάμπα καίει η λάμπα.
Καταρχήν, τεράστια ζημιά απ’το πουθενά έγινε με το πολυτραγουδισμένο τουρνουά της Κύπρου. Ειλικρινά, δε βρέθηκε ένας χριστιανός να σκεφτεί «μήπως δεν είναι και τόσο καλή ιδέα να κατεβάσουμε στην Πολύπαθο τον προπονητή της Εθνικής Τουρκίας, τον καθεστωτικό, εθνικά ακραίο προπονητή της Εθνικής Τουρκίας και να τον φέρουμε αντιμέτωπο με τους ίδιους μας τους οπαδούς , αλλά και τον Γιαννακόπουλο, οι απόψεις των οποίων προφανώς είναι εκ διαμέτρου αντίθετες στο ζήτημα»; Και να δεχτώ πως ο ΔΠΓ , στηριζόμενος στην προσωπική του σχέση με τον Αταμάν , θεώρησε πως μπορεί να το διαχειριστεί. Αντίστοιχα, το ίδιο να πίστευε κι ο προπονητής.
Όπως και να’χει , για να μη πω να μη γίνει το τουρνουά, απ’τη στιγμή που αποφασίστηκε, και οι Κύπριοι αδελφοί μας δικαιούνται να βλέπουν την Ομάδα στο σπίτι τους , έστω μια φορά το χρόνο, γιατί δεν προκρίθηκε η αυτονόητη κίνηση, να μη κατέβει ο Αταμάν στο νησί ; Χρειάζεται να θυμίσω , εκτός των άλλων , το θέμα που προέκυψε με τη σφραγίδα στο διαβατήριό του ; Ε λοιπόν, δε βρέθηκε ένας , ΕΝΑΣ , να πει «τι πάμε να κάνουμε εδώ πέρα; Δε βλέπετε πως πάμε καρφί για ατύχημα»; Προφανώς, δε βρέθηκε. Ή , δεν εισακούστηκε. Που κι αυτό είναι λάθος, έπρεπε να επιμείνει σθεναρά, μέχρι τελευταίας στιγμής. Να τα αποτελέσματα! Και μη πει κανείς πως αυτά είναι άσχετα πράγματα. Είναι σχετικότατα , και το πρόβλημα που δημιουργήθηκε μεταξύ προπονητή και σημαντικής μερίδας οπαδών είναι αναμφισβήτητο , όπως αναμφισβήτητη ήταν και η προσπάθεια εκμετάλλευσης της κατάστασης από τους γνωστούς παραθαλάσσιους φασιστοσκουπιδοφάγους , ψεκασμένους πρώην πασοκτζήδες, νυν ταχυδρόμους του Χριστούλη και λοιπούς χρήσιμους ηλίθιους που , ορμώμενοι από πατριωτικό εκ του ασφαλούς οίστρο, στράβωσαν το κλίμα δια παντός. Για μια κατάσταση που θα μπορούσε ν’αποφευχθεί πανεύκολα .
Έχει γίνει όλη αυτή η ζημιά, η χρονιά προχωράει, φτάνει το F4 στο Ντουμπάϊ. Κι εκεί γίναμε μάρτυρες μιας ακόμα επίδειξης ανικανότητας, χαλάρωσης πέραν των ορίων της χαύνωσης , μη ικανότητας κρίσης και διαχείρισης των καταστάσεων σε λάϊβ χρόνο . Το φιάσκο με τα εισιτήρια , το σκόρπισμα κι ο εξοστρακισμός του κόσμου
στις τέσσερις γωνιές του γηπέδου ενώ οι άλλοι κατόρθωσαν και όχι απλά έκατσαν όλοι μαζί αλλά έκατσαν μέχρι και κεντρικά, πίσω απ’τους πάγκους των ομάδων, κερδίζοντας και τη μάχη των εντυπώσεων (τηλεοπτικά τουλάχιστον) και δημιουργώντας συνθήκες εκτός έδρας απ’το πουθενά για την ομάδα μας που, ούτως ή άλλως είχε δύσκολη αποστολή. Την ώρα που οι διάφοροι Σκινδήλιες έλυναν κι έδεναν ,μετακινόντας κόσμο , για το καλό των οπαδών τους και της ομάδας τους, τα δικά μας τα καμάρια , τόσες μέρες εκεί κάτω , ως μεγάλοι executives και χαΐστες , γέμιζαν το cloud με φωτογραφίες, κοσμοπολίτικη εσάνς και PR κουβεντούλες με Αραβικό αέρα . Και στο τέλος, όταν πιάστηκαν μ@λάκες κι ο κόσμος γκρίνιαζε δικαίως, έτρεχαν να συμμαζέψουν τ’ασυμμάζευτα . Τα θυμόμαστε τα βιντεάκια από το γήπεδο που έτρωγαν μπινελίκι για την ολιγωρία τους μια χαρά.. Και , ναι , προφανώς αναφέρομαι στον κύριο Κοντό, για να μη κρυβόμαστε πίσω απ’τις λέξεις. Η δική του στάση είναι που σχολιάστηκε αρνητικά τότε . Τι έγινε μετά απ’αυτό το , σοβαρό κατ’εμέ, καμπανάκι ; Τίποτε απολύτως, όλα καλά και η ζωή συνεχίζεται.
Και φτάνουμε στη φετινή χρονιά. Με τα μαύρα σύννεφα να είναι ορατά στο διοικητικό ουρανό και , όπως σίγουρα έχετε όλοι εικόνα, να υπάρχει στα σόσιαλ αρκετός κόσμος που εξέφραζε αμφιβολίες και φόβους για συγκεκριμένα πρόσωπα, όμως λίγο οι μεταγραφές του καλοκαιριού και η βεβαιότητα πως, με τη σύντομη επιστροφή του Λεσόρ θα είμαστε άλλη ομάδα, λίγο η ομολογουμένως καλή δουλειά που γινόταν σχετικά με την περαιτέρω αναβάθμιση του γηπέδου και της εμπορικής του αξιοποίησης , θεωρήθηκε πως οι όποιες αδυναμίες θα ήταν αμελητέες μπροστά στην υπεροχή που προβάλλαμε , αγωνιστική κι εμπορική. Αμ δε…
Έμεινα λίγο παραπάνω σ’αυτά τα γεγονότα για να τονίσω τη σημασία τους που , δυστυχώς, δεν έμεινε σε σημειολογικό επίπεδο. Και έδειξαν πράγματα και επέφεραν εξελίξεις. Κι επίσης , γιατί βλέπω πως στην τρέχουσα αρθρογραφία δεν αναφέρονται σχεδόν πουθενά και η όλη συζήτηση γίνεται σε τεχνικό κυρίως επίπεδο και με την ελαφρότητα που δίνει η επιφανειακή και σύντομη χρονικά αντιμετώπιση των πραγμάτων απ’τον σοσιαλεξαρτημένο αναγνώστη. Είπαμε όμως , για να υπάρχει σχέση αγάπης κι εμπιστοσύνης, πρέπει να ειπωθούν όλα κι ας γίνουμε δυσάρεστοι. Για τα φετινά, όπως κάναμε και με την παράθεση των -για εμάς- λαθών του Αταμάν, δε θα μακρηγορήσουμε γιατί όλοι τα έχουν στο μυαλό τους αυτή τη στιγμή, απλά θα τ’αναφέρουμε με μορφή ερωτήσεων που , καλό θα ήταν ν’απαντηθούν επί του πρακτέου.
Ερώτηση πρώτη . Θα μας απαντήσει κάποιος γιατί έγινε και πού στηρίχθηκε η απόφαση της αντικατάστασης του επιτυχημένου Σάνι Μπετσίροβιτς με τον, επιεικώς αμφιλεγόμενο ως προς το αποτέλεσμα, Νίκο Παππά ; Η ομάδα είναι ικανοποιημένη μ’αυτή την αλλαγή; Θα συνεχίσει έτσι και του χρόνου;
Ερώτηση δεύτερη. Όταν πήραμε το Final 4 σπίτι μας , συναντήσαμε τη λυσσώδη , σχεδόν (τι σχεδόν…) προδοτική στάση του σωματείου του λιμανιού, επίσημα και μέσω «κύκλων». Προφανώς αυτό δε γινόταν για να μη πάρει λεφτά ο Παναθηναϊκός, γινόταν γιατί πίστευαν πως αν γινόταν η διοργάνωση στο γήπεδό μας δε θα μπορούσαν να κάνουν τα δικά τους και να εξασφαλίσουν συμμετοχή. Τι άλλαξε στην πορεία;
Σε συνέχεια του παραπάνω. Ξεκινάει η χρονιά και , απ’την αρχή σχεδόν, φαίνεται πως η διαιτησία πάει τον γνωστό κάποιον καροτσάκι. Περνάνε δυο μήνες , περνάνε τρεις μήνες , τα ίδια . Περνάνε οι γιορτές, τα ίδια και χειρότερα. Άλλοι τραίνο , οι δικές μας διαιτησίες όλο και χειροτερεύουν. Δε χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες, όλοι φαντάζομαι μπορούν να καταλάβουν την πρόθεση. Πήρε κάποιος ένα τηλέφωνο στη Λίγκα , είτε ο Πρόεδρος, είτε ο Ιδιοκτήτης, είτε δεν ξέρω ποιος , να τους πει «τι γίνεται εδώ ρε παιδιά ; Δε βλέπετε πως πάτε να τινάξετε το F4 στον αέρα»; Αν ναι , ποια η απάντηση; «Μείνε ήσυχος»; Τελείωσε η κανονική περίοδος, έφτασαν τα play off και είδαμε τα τέρατα . Φτάσαμε στο σημείο να βγάζουμε επίσημα βίντεο για τη διαιτησία και η αρμόδια αρχή να μη μπαίνει καν στον κόπο ν’απαντήσει επισήμως ! Σε μέτοχο της Εταιρείας! Ποια η απάντηση σ’όλο αυτό;
Άλλη σχετιζόμενη ερώτηση. Εν μέσω της χρονιάς είχαμε αλλαγή του CEO της EL , μας φορτώθηκε άλλο ένα ισπανικό λαμόγιο, απ’αυτούς που έχει γκώσει το Ευρωπαϊκό μπάσκετ τριάντα χρόνια τώρα, φτάνει!, τον οποίο, όπως μάθαμε απ’τα σχετικά δημοσιεύματα, μας τον φόρτωσαν η Ρεάλ (αλίμονο…) και ο Ολυμπιακός. Αυτοί τον διάλεξαν και τον προώθησαν. Και για τους υπόλοιπους δε με νοιάζει, για εμάς όμως θέλω να μάθω . Γιατί το δεχτήκαμε ; Βασικά, από πού κι ως πού διαλέγει ο Ολυμπιακός στελέχη της Λίγκας κι όχι εμείς; Είχαμε λόγο στην εκλογή; Προτείναμε κάποιον άλλον ; Ασχοληθήκαμε γενικά με το θέμα ή δε μας απασχόλησε , όπως εκείνες οι εκλογές που μας έφεραν το Λιόλιο και τώρα τρέχουμε και δε φτάνουμε; Επειδή έχουμε ομαδάρα που θα κερδίζει και την κακιά Λίγκα ;
Ας ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση. Είναι εύκολα αντιληπτό πως ο οργανισμός που ονομάζεται EL είναι ένα οικοδόμημα που έχει στηθεί με μια πολύ συγκεκριμένη στρατηγική. Μια κλειστή ομάδα στελεχών και ιδιοκτητών, οι δυο σοβαρές (ημικρατικές) Ισπανικές και δυο τρεις ακόμα (ΤΣΣΚΑ μέχρι πρόσφατα, ΟΣΦΠ , Φενέρ σε κάποιο βαθμό, Ζαλγκίρις) συν τα λοιπά Ισπανικά μικρομεσαία τσιράκια, ελέγχουν και χρησιμοποιούν το πρωτάθλημα για να ποδηγετούν το ευρωπαϊκό μπάσκετ, να μοιράζουν τίτλους μεταξύ τους και να κάνουν λοιπές δουλίτσες. Διόλου τυχαία τα πρόσφατα δημοσιεύματα περί ΣΕΦ και κόρης του τύπου της Βαλένθια.
Δεν ενδιαφέρονται για την πρόοδο του αθλήματος, ούτε για το μεγάλωμα των ομάδων. Εξ ου και , μετά από τόσα χρόνια ύπαρξης, τα λεφτά που μοιράζονταν οι ομάδες κι ο νικητής ήταν ψίχουλα και αυξήθηκαν μόνο όταν εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον του ΝΒΑ . Το ενδιαφέρον από μεγάλους χορηγούς ήταν από χώρες που ήθελαν ν’αγοράσουν τίτλους , για λόγους ήπιας ισχύος. Που , όντως, τους αγόρασαν . Πρόκειται δηλαδή για μία εταιρεία που , με καθαρά εμπορικούς όρους, αυτή τη στιγμή είναι μη βιώσιμη, πλην όμως συντηρείται στις πλάτες των κορόϊδων και λόγω της αβυσσαλέας ανικανότητας εδώ και δεκαετίες της FIBA . Και , δυστυχώς, όπου υπάρχει τέτοιο καθεστώς διάθεσης για δουλίτσες , είναι αναμενόμενο να παρεισφρήσουν και άλλες «δυνάμεις». Είχαμε μέχρι πρόσφατα διαιτητή μέλος της σερβικής μαφίας, σκότωνε ανθρώπους ο τύπος, ήταν και οργανωμένος οπαδός συμμετέχουσας παρεμπιπτόντως, που μπήκε φυλακή, η επίσημη Λίγκα ΔΕΝ έβγαλε ουδεμία σχετική ανακοίνωση και που , όταν ο Παναθηναϊκός φώναζε για τις διαιτησίες του , αυτού και των κολλητών του, ο πολύς κύριος Ράντονιτς, που τον καμαρώσαμε και φέτος , εξέδωσε ανακοίνωση διαμαρτυρίας εκ μέρους των διαιτητών, στοχοποιώντας μας ευθέως! Τα ξεχάσαμε αυτά; Ή το άλλο το παραδείσιο πουλί, που έκλεβε κολόνιες στα αεροδρόμια… Όταν λοιπόν φτάνουμε στο σημείο το παιχνίδι να το ελέγχει η Serbian Mafia , η Greek Mafia , Καταλανοί consiglieri και ρωσοβαλκάνιοι κλεφτοκοτάδες , η συνέχιση της στήριξής μας σε μια τέτοια κατάσταση πρέπει να λήξει και να βρεθεί τρόπος εξόδου. Αυτά, προς το παρόν. Συνεχίζουμε με τα ερωτήματα.
Επόμενη ερώτηση. Γιατί δε φροντίσαμε η σειρά με τη Βαλένθια να τελειώσει στο Game 3 ; Αμέσως μετά τα τραγελαφικά που συνέβησαν στην Ισπανία; Ιδίως εκτός των τεσσάρων γραμμών; Γιατί δε σηκώθηκε το τηλέφωνο, να ειπωθεί το «Ως εδώ ! Δοκιμάσατε , δε σας βγήκε, τέλος!»; Γιατί ο Γιαννακόπουλος ανέχτηκε αυτή την αλήτικη συμπεριφορά, αυτή την επίδειξη δύναμης εναντίον του , όντας μέτοχος , ξαναλέω , διοργανωτής της τελικής φάσης και δημιουργός του , με μεγάλη απόσταση, νο1 εμπορικού μπραντ της Λίγκας και κύριας αγωνιστικής πηγής εσόδων;
Και , αν η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση μπορεί να εξαχθεί εν μέρει απ’την πρόχειρη περιγραφή της Λίγκας που καταγράψαμε , τότε μήπως οφείλει να σκεφτεί πως το μείγμα απειλών απ’τη μία , κομπορρημοσύνης απ’την άλλη που εξαπολυόταν σε σταθερή βάση μέσω των σόσιαλ, όχι απλά δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα αλλά τον κατέταξαν στην κατηγορία «σκυλί που γαβγίζει…»; Μήπως τα εξωφρενικά πρόστιμα και οι άδικοι αποκλεισμοί έχουν ξεφύγει πια απ’το πλαίσιο της τιμωρίας κι αγγίζουν τα όρια του χαβαλέ ; Του στυλ «ας του ρίξουμε μια καμπάνα, να γελάσουμε με τις αντιδράσεις. Γιατί, τι θα μας κάνει;»… Μήπως πρέπει να υπάρξει άμεση αλλαγή πορείας; Και , μιας και τα λέμε όλα, θα πω και κάτι για το οποίο αισθάνομαι πολύ άβολα, ενδεχομένως δε θα έπρεπε να γραφεί πλην όμως , επειδή όλοι το ξέρουν αλλά κανείς δεν τολμά να το πει εκτός της παρέας του, ας το πάρει το ποτάμι κι αυτό. Πρόεδρε , άστα επιτέλους τα κολλήματα με τον Μοντάνα και τα «το τέλος το ορίζει ο δυνατός» και τα «εναντίον όλων» ! Ξεκόλλα πια ! Αφού, ό,τι και να πεις , όλοι ξέρουν ότι είσαι ψυχούλα. Είσαι καλός άνθρωπος, δεν είσαι εσύ ούτε για μαφίες , ούτε για τέτοια. Τι τα θες , επιτέλους; Ποιός να θορυβηθεί, ο εγκληματίας κι η Καμόρα ; Γελάνε μ’αυτά. Βαβούρα και παιδικές απειλές. Αφού ούτε έβλαψες, ούτε θα βλάψεις κανέναν , δεν είν’αυτός ο χαρακτήρας σου. Και , εννοείται, ευτυχώς! Άσε τα σκατά στο βόθρο τους , κλείστο επιτέλους αυτό το insta , που σου’χει γίνει εθισμός και σκέψου ψύχραιμα και στρατηγικά. Άσε τα λόγια τα πολλά, ας μιλήσουν καλύτερα τα έργα !
Μιας και έγραψα «πρόεδρος» , ενώ πρόεδρος είναι ο κύριος Παρθενόπουλος, για να πιάσουμε και αυτό το ζήτημα, που βράζει όλο το Παναθηναϊκό Κοινό. Τι ρόλο έχουν ακριβώς , γενικότερα αλλά και ειδικά, στο φετινό φιάσκο , οι προβεβλημένοι κύριοι Παππάς-Κοντός-Παρθενόπουλος; Ιδίως οι δύο πρώτοι. Είμαστε ικανοποιημένοι απ’την απόδοσή τους ; Απ’τη μεγάλη επιτυχία της μεταγραφής Χολμς ; Απ’την απομάκρυνση Γκάμπριελ ; Απ’το κλίμα στα αποδυτήρια; Ασχολούνταν κανένας μ’αυτά; Γιατί να’μαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε το Γιαννακόπουλο να πάει σε προπονήσεις και να’χει την ομάδα, παίκτες και προπονητές από κοντά, εκτελώντας μία χρέη παιδονόμου , μία χρέη πατερούλη , προσπαθώντας να σώσει την επένδυσή του ; Καταλάβαινε κανείς τι διακυβεύονταν φέτος; Παρενέβη κανείς όταν ο Αταμάν έδινε ρεπό μετά το 0-2, να βάλουν το φρένο που επιτάσσει η λογική; Τι ρεπό; Τελειώσαμε ; Πρώτα τελειώνει η δουλειά και μετά κάντε ό,τι θέλετε. Δε φεύγει η Ιορδανία κύριε Γκιούλιβερ, εκεί θα’ναι και μεθαύριο. Τελείωνε αυτό για το οποίο πληρώνεσαι και μετά, όχι 12.000 βήματα στα κατσάβραχα , πέρνα κι όλη την έρημο στα γόνατα , σαν προσκυνητής στην Τήνο αν θες . Αλλά, μετά ! Χορτάσαμε PRιλίκια, θεωρία και καναπέδες, μπαράκια , lounge και τα ρέστα . Τα οποία είναι φοβερά, δε λέω , όμως οι κύριοι αυτοί δε βρίσκονται στη HO.RE.CA. ούτε δουλεύουν σε Έκθεση Επίπλου . Είναι στελέχη του Παναθηναϊκού και η βασική τους δουλειά είναι να φέρνουν τίτλους. Δεν αμφισβητώ τα αισθήματα για την Ομάδα, προς Θεού, δε μιλάμε για την ΠΑΕ τώρα , πλην όμως υπάρχει σοβαρό ζήτημα αποτελεσματικότητας στην εκτέλεση των καθηκόντων. Και , προσωπική άποψη, είναι αυτή που καταλαβαίνετε … Αν και ομολογώ πως τον Παρθενόπουλο τον παίρνει η μπάλα λόγω κόμμωσης και παρελθόντος . Οι άλλοι δύο όμως… Κάτι πρέπει να γίνει..
Επίσης, στα μη άμεσα διοικητικά. Τι θα γίνει με τον Παπαθεοδώρου; Είναι λογικός αυτός ο εναγκαλισμός μ’ένα μέσο που, όσο κι αν σέβομαι κι εκτιμώ τους αγώνες του έναντι του σκότους της Παράγκας και της ΕΟ , δεν παύει να πρόκειται για υπηρέτη δύο αφεντάδων ; Με πολλά στραβοπατήματα τα καλά χρόνια του Σαββίδη; Παναθηναϊκός, ΚΑΕ κι ΑΟ και μπιζίμ ΠΑΟΚ είναι ασύμβατες έννοιες και μεγέθη. Καλώς ή κακώς , αυτή η σύνδεση δημιουργεί μάγκωμα στον κόσμο και αποδυναμώνει τις προσπάθειες κάθαρσης στο χώρο του μπάσκετ .
Φυσικά, ο κάθε επαγγελματίας μπορεί και πρέπει να είναι ελεύθερος να διαλέξει το δρόμο που βολεύει τη δουλειά του και τα συμφέροντά του , όμως κι ο Σύλλογος πρέπει να βρει φωνές που δε θα υπάρχει κίνδυνος να βρεθούν μεταξύ συγκρουόμενων συμφερόντων στο μέλλον. Ή που δε θα δημιουργούν προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Όπως , για παράδειγμα, με την κριτική από πέρυσι στον Αταμάν, που έχει συνδεθεί από την πλειοψηφία των αναγνωστών με την απόρριψη από μεριάς του προπονητή κάποιας πρότασης που του έγινε, να ενταχθεί στην ομάδα του ο αδερφός του εν λόγω. Ο οποίος είναι πολύ καλός προπονητής, προσωπικά δε θα είχα πρόβλημα να ενταχθεί στο τιμ , πλην όμως, με τούτα και μ’εκείνα, κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε πρόβλημα . Και , σαφώς, η όποια κριτική, όσο βάσιμη και να είναι, χάνει την αξιοπιστία της λόγω υποψίας προσωπικών συμφερόντων.
Επίσης, εκείνες οι περιβόητες βόμβες Μπαλτάκου , τι απέγιναν; Δυο χρόνια τώρα, πού πορευόμαστε; Γιατί, αν περιμένουμε αλλαγή καταστάσεων μ’αυτά που έχουν ακουστεί, ζήτω που καήκαμε. Κάποιων προσώπων ίσως , καταστάσεων όχι . Αλλά, όπως προείπαμε , ας προσέχαμε , να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του . Τώρα που θέριεψε , θέλει δουλειά πολλή…
Και ο λόγος που αναφέρομαι σ’αυτά τα δευτερεύοντα ζητήματα αυτές τις δύσκολες ώρες, δεν είναι ότι έχω καμιά ιδιαίτερη κάψα για το πρωτάθλημα της ΕΟΚ και του ΕΣΑΚΕ . Βλέπω όμως, όπως όλοι , ένα έντονο προμοτάρισμα του εγχώριου αντιπάλου απ’το Ελλαδικό κράτος, εκτός της αγωνιστικής αλητείας και ξετσιπωσιάς που βιώνουμε, υπάρχει κι η φούρια να φτιαχτεί το νέο ΣΕΦ όσο το δυνατόν συντομότερα και αναρωτιέμαι. Μήπως όλ’αυτά σχετίζονται με την επιδίωξη, σε περίπτωση που γίνει το Ευρωπαϊκό ΝΒΑ και οι θέσεις δεν είναι εγγυημένες για όλες τις ομάδες της EL , που δεν πιστεύω ότι θα είναι, το ελλαδικό κράτος και παρακράτος να στηρίξει την υποψηφιότητα ΟΣΦΠ ; Επειδή αντίστοιχα έργα τα’χουμε δει πλειστάκις , έχουν γίνει οι κατάλληλες κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση; Γιατί, για κάποιο λόγο δεν είμαι καθόλου ήσυχος.
Με πόνεσε το κεφάλι, ειλικρινά. Πριν πάω να μετρήσω την πίεση, γιατί γράφω όσα περισσότερα μου’ρχονται στο κεφάλι αυτή την ώρα και δε με βλέπω να κοιμάμαι κανονικά ούτε απόψε το βράδυ απ’τα νεύρα, ας πούμε και μια θετική κουβέντα, γιατί μπορεί να τα κάναμε ρόϊδο φέτος, όμως δε χρειάζεται και πλήρης ισοπέδωση. Κατ’εμέ τα πράγματα είναι απλά. Η λύση των προβλημάτων ακούει στ’όνομα Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Τελεία και παύλα. Ούτε plan B , plan C και πάει λέγοντας. Μόνο αυτός! Και κάνεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ να τον φέρεις στο σπίτι του. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτον, γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να επαναφέρει την ηρεμία και τον ενθουσιασμό του κόσμου. Αυτονόητα πράγματα. Δεύτερον, μόνο αυτός μπορεί να χαίρει την εμπιστοσύνης της διοίκησης, πως θα διαχειριστεί ένα ρόστερ 40 εκατομμυρίων και δε θα του βγάλει τα μάτια. Αυτή τη χρονική περίοδο, τουλάχιστον. Τρίτον, αυτός , ως ο μεγαλύτερος προπονητής στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ έχει το ειδικό βάρος να μιλά , αν χρειαστεί, με ανθρώπους που δε θα τον βάζουν στο περίμενε. Τέταρτον , αν του επιτραπεί (που το θεωρώ εκ των ων ουκ άνευ) , θα μπορούσε να προτείνει μια εναλλακτική διοικητική στελέχωση, πέρα από πιτσοφάγους ναιναίκους που , όσο κι αν χεϊδεύουν εγωϊσμούς , από ουσία πάσχουν. Να γίνει επαγγελματική δουλειά, επιτέλους. Πέμπτον , και τελειώνω εδώ , είναι ιστορική αναγκαιότητα η επιστροφή του και το κλείσιμο της καριέρας του στην ομάδα που τον αγάπησε όσο καμία άλλη . Αυτό είναι το σωστό, αυτό προτάσσει η Πρόνοια, η Αρμονία και ο Σεβασμός. Και , με το Ζοτς στον πάγκο , μπορεί με ηρεμία να ετοιμαστεί η επόμενη μέρα, όταν κάποια στιγμή αποφασίσει να σταματήσει, ώστε ο επόμενος προπονητής να βρεθεί σε τραίνο που τρέχει στις ράγες και να μη χρειάζεται να ξαναπιάσουμε το έργο απ’την αρχή.
Κανένας άλλος προπονητής , όσο καλός κι αν είναι, δεν πληροί τις παραπάνω προδιαγραφές. Γι’αυτό θεωρώ πως πρέπει να παραμεριστούν παλιές και νέες σκέψεις περί του αντιθέτου και να γίνει ό,τι είναι δυνατόν, ώστε να επικρατήσει η Παναθηναϊκή λογική. Αυτά . Πάω να μετρηθώ τώρα. Άλλο τέτοιο κακό ,σαν το φετινό, να μη μας βρει …
ΥΓ1) Όσοι λένε ατάκες του στυλ «τον Ομπράντοβιτς τον ξεπέρασε το μπάσκετ» και άλλα τέτοια έξυπνα , να πιούνε λίγο κακάο , ζεστό κατά προτίμηση και να σκεπαστούν καλά πριν πέσουν για νάνι , γιατί κάνει ρεύμα μέσα στο κεφάλι τους και θα πουντιάσουν.
ΥΓ2) Είμαι σίγουρος πως υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που παρακαλάει να’ρθει ο Ζοτς , μόνο και μόνο για να βρουν την ευκαιρία να τον σταυρώσουν στα σόσιαλ και στα σάϊτ (τα γνωστά , τα «εδώ μιλάμε μόνο για μπάσκετ ,έτσι μας είπε ο αντιπρόεδρος εκεί που μας τραπέζωνε») αλλά και δικοί μας , πιτσιρικάδες κυρίως, που’χουν ποτιστεί απ’το δηλητήριο της click bait αποψάρας …
ΥΓ3) Αν κάποιος προσβλήθηκε ή αισθάνθηκε άβολα με τα παραπάνω, με αφήνει παγερά αδιάφορο. Ο Παναθηναϊκός πάνω απ’όλα !