Αδερφέ μου . Αδερφή μου . Παναθηναϊκέ συνοπαδέ μου , συνοδοιπόρε μου… Το κείμενο αυτό γράφτηκε για’σένα προσωπικά. Για’σενα που κάθεσαι και διαβάζεις αυτές τις αράδες , χαρίζοντάς μου δυο λεπτά απ’το χρόνο σου μέσα στο τρέξιμο της μέρας . Σε παρακαλώ πολύ, όταν τελειώσεις, να κάτσεις άλλα δυο λεπτά , μόνος με τον εαυτό σου , να θυμηθείς, να σκεφτείς και ν’αποφασίσεις…
Η αλήθεια είναι πως περίμενα αρκετά μέχρι να σου πω αυτά που θέλω. Δε με πίεζε ο χρόνος, δεν κυνηγούσα την επικαιρότητα, γιατί το ίδιο έργο βλέπουμε δεκαετίες τώρα. Είτε τα έγραφα πριν δέκα μέρες , είτε σε πέντε μήνες , δεν αλλάζει τίποτα στην ουσία. Απλά, πιστεύω πως είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να τα πούμε επιτέλους, πρόσωπο με πρόσωπο. Και , αφορμή για πολλοστή φορά, είναι η λύσσα εναντίον της Ομάδας. Εν προκειμένω , του ποδοσφαιρικού τμήματος.
Σε κοιτάζω στα μάτια, αδερφέ μου και σε ρωτάω. Δεν έχεις βαρεθεί τόσα χρόνια να σε περνάνε για μαλάκα ; Ε ; Δεν έχεις κουραστεί, δεν έχεις αηδιάσει με την ίδια αισχρή προπαγάνδα, το ίδιο φτύσιμο της λογικής και της αξιοπρέπειάς σου, δεκαετίες τώρα, απ’τους ίδιους καραγκιόζηδες , απ’τους ίδιους ταγμένους που έκαναν «καριέρες» , τρομάρα τους , πάνω στο μίσος για’σενα και όσα αγαπάς; Για πόσο ακόμα θα το παίζεις υπεράνω, αδιάφορος , θα σε φτύνουν οι νάνοι κι εσύ θα λες βρέχει από κάτω ; Πώς κατάφεραν να σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου και να σε τραβάνε προς το επίπεδό τους χωρίς ν’αντιδράς ;
Σκέψου τι ηλιθιότητες πήγαν να σε ποτίσουν για άλλη μια φορά, αυτές τις πρώτες αγωνιστικές. Θες να τα θυμηθούμε μαζί; Τι κραυγές άκουγες για εύνοια; Για συνεχόμενα πέναλτι , για συνεχόμενες κόκκινες… Τα οποία δεν ήταν υπό αμφισβήτηση, απλά ήταν συνεχόμενα. Γιατί, με μια διεστραμμένη λογική, εσύ απαγορεύεται να παίρνεις αυτό που ορίζουν οι κανόνες . Μια φορά, άντε δύο αλλά όχι μαζί, σου αρκούν. Γιατί; Γιατί σε έχουν για τον π@ύτσο , να γιατί! Γιατί έχουν μάθει να σε πατάνε κάτω και να μην αντιδράς. Γιατί πιστεύουν πως με την προπαγάνδα που έμαθαν να δουλεύουν τριάντα χρόνια τώρα, κατάφεραν να σε πείσουν πως ο μόνος νόμος που ισχύει στον αθλητισμό σ’αυτή τη χώρα είναι να σε κλέβουν και να μη μιλάς.
Σ’έχωσαν μέσα σε νέφος γκρίνιας , να πνιγείς στις αναθυμιάσεις και να μη μπορείς να εκφέρεις αντίλογο. Πόνταραν στη μιζέρια και την εσωστρέφεια, με μπηχτές και εξυπναδούλες , με τάχα μου βαθυστόχαστα , ποδοσφαιρικά επιχειρήματα, αναλύσεις απ’το παχύ τους έντερο, παλαβά και δήθεν χιουμοριστικά τσιτάτα που είναι να τραβάς τα μαλλιά σου, να αναρωτιέσαι ποιος μπορεί να χάφτει αυτές τις μαλακίες ; Και ειλικρινά δεν ξέρω ποιος τα χάφτει , το πρόβλημα όμως είναι ποιος θεωρεί αυτή η λέζα ότι θα τα χάψει. Και κάπου εκεί, πρέπει να προβληματιστείς…
Κι επίσης, αδερφέ μου, ήρθε η ώρα ν’αναρωτηθείς γιατί συμβαίνει αυτό. Για άλλη μια φορά. Θα σε βοηθήσω εγώ, θα σου πω γιατί συμβαίνει.
Γιατί σε φθονούν . Και σε φοβούνται μαζί. Φοβούνται τι θα γίνει αν ο Γίγαντας Παναθηναϊκός ξυπνήσει.
Αν η σκέψη του να πάρεις ένα πρωτάθλημα τους τρομάζει , η ιδέα του να φτιάξεις ομάδα που θα πάρει δύο, όχι τρία , δύο συνεχόμενα μόνο , τους ξυπνά υπαρξιακό τρόμο! Γιατί ξέρουν. Οι μεν ξέρουν την ανεπάρκειά τους , όσα κι αν τους χαρίσουν για να καλμάρουν τα κόμπλεξ τους , οι δε τρέμουν στην ιδέα πως θα ξαναβρεθούν στο γραφικό περιθώριο, πως θα ξαναγίνουν οι άσχετοι τριτοτέταρτοι, το συμπλήρωμα πολυτελείας στο βαθμολογικό χάρτη , με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και γι’αυτό σε φθονούν, γιατί παρ’όλες τις προσπάθειες δεν κατάφεραν να σε κρατήσουν κάτω σαν οπαδό , να σε κουτσουρέψουν στο μπόϊ τους ..
Σου φαίνονται υπερβολικά αυτά που σου λέω; Ωραία. Μπορείς τότε να μου εξηγήσεις γιατί συνασπίστηκαν με μια ανάσα όλοι τους, με μόνο εσένα απέναντι, με το που έφερες δύο αποτελέσματα διαφορετικά απ’αυτό που ήθελαν; Αυτοί όλοι δεν είναι χορτασμένοι από τίτλους και επιτυχίες; Δεν είναι ομαδάρες ; Γιατί τους ενοχλεί λίγος ακόμα ανταγωνισμός; Δεν το ξανάδες το έργο λίγα χρόνια πριν , όταν οι «μισητοί εχθροί» πρόεδροι των δύο ομάδων των περιχώρων Αθηνών τα βρήκαν ξαφνικά και σου πήραν τον τίτλο; Όταν το άλλο το καρόϊδο , που περίμενε να του χαρίσουν Κύπελλο, ξεχνώντας τη θέση του, σε κάποια ματς (τα μεταξύ μας ) σκύλιαζε και σε κάποια άλλα δοκίμαζε σχήματα κι εντεκάδες ; Τα ξεχνάς , αδερφέ μου ; Όχι βέβαια, το ξέρω πως δε θα τα ξεχάσεις ποτέ. Γι’αυτό σου λέω, μη τρως το παραμύθι των «δεν ασχολούμαι, δε σας βλέπω». Ασχολούνται και παρασχολούνται . Όλοι τους .
Είδες τι ωραία έρχονται ένα ένα και δένουν; Ας μην ασχοληθούμε όμως μ’αυτά. Όπως έλεγε κι η Κατερίνα μας η Γώγου ,στο μυαλό ειν’ο στόχος . Το δικό σου και το δικό μου μυαλό. Γι’αυτό, καλό είναι να δούμε λίγο και ποιοι είναι αυτοί που μας στόχεψαν, ποιοι είναι αυτοί οι καμουφλαρισμένοι που νομίζουν πως είναι εξυπνότεροι και πονηρότεροι και μπορούν ακόμα να λένε ό,τι θέλουν, χωρίς να τους νοιάζει η αντίδρασή σου.
Για ποιον άραγε να πρωτοπούμε ; Ποιος κούνησε πρώτος το δάχτυλο, να μας μαλώσει που μας δόθηκαν πέναλτι και κάρτες ; Ποιος ξεκίνησε να σε νουθετεί, «ναι , εντάξει , ήταν , αλλά είναι πέντε στη σειρά, δεν κάνει να τα παίρνεις όλα , μήπως θα’πρεπε σιγά σιγά ν’αρχίσεις να ντρέπεσαι κι όταν σε κλέψουμε να νιώσεις ανακουφισμένος»; Να’ταν άραγε το γνωστό ερπετό της αντικειμενικότητας; Ο άνθρωπος που, τόσα χρόνια μετά, ακόμα δεν τολμά να βγει απ’την ποδοσφαιρική ντουλάπα, να μας πει τι ομάδα είναι, ενώ ο κόσμος το’χει βούκινο ; Που σε δηλητηρίαζε με τα «τσούκου-τσούκου μπωλ» και λοιπές πίπες , αδυνατώντας ο τρυφερός ψυχισμός του να χωνέψει θριάμβους απ’τη μία , εφτάρες απ’την άλλη;
Μήπως οι ψευτοκαπετάνιοι των ΔΙΚΩΝ ΣΟΥ «πειρατικών»; Οι μούτσοι που γ@μούσαμε δηλαδή, που λέει κι η παροιμία, που έβγαλαν ένα σκασμό λεφτά στις δικές σου πλάτες, που σε κορόϊδευαν μες στα μούτρα και που κλαψουρίζουν τώρα επειδή τους κλωτσοπέταξαν επιτέλους στο περιθώριο , στο οποίο ανήκουν; Αυτούς ακούς φίλε μου και στεναχωριέσαι; Αυτοί σε προβληματίζουν, επειδή (τι έκπληξη!) δε σε σφάζουν τα κοράκια και ο Νίστρουπ δεν κάνει σωστές αλλαγές; Βρε , ουστ από’δω !
Μήπως να’ναι τα ορφανά του Ντεμοτεχνείου ; Αυτού ντε , που δεν υπήρξε ποτέ. Που κάποτε το’παιζαν ποδοσφαιρικά τζόβενα , αεράτοι κι άνετοι κι εναλλακτικοί κι απ’όταν έφαγαν γλαρόσουπα απ’το Σύστημα επέστρεψαν με κατεβασμένα αυτιά στην αγκαλιά του (κάθε) Τίγρη , καταλαβαίνοντας πως για να φαν ψωμάκι ( ή κανα σουβλάκι, σύμφωνα με τον Κετσπάγια) πρέπει να βολευτούν με τα αποφάγια που πέφτουν απ’το τραπέζι του Ολυμπιακού; Όλα αυτά τα λαλίστατα αγόρια που έχουν ελευθερία λόγου και άποψης και δημοσιογραφικό εκτόπισμα, γιατί είχαν καταπιεί τα μικρόφωνα μπροστά στα τέρατα που συνέβαιναν μπροστά στα μάτια τους , χρόνια και χρόνια τώρα ; Ε , καλέ μου κύριε; Που μας έπρηξες μια ώρα με το πέναλτι του ΠΑΟΚ; Ενώ στο βόλεϊ του Άμραμπατ και στα πέναλτι στην Οπαπαρένα μούγκα . Τι φοβόσουν εκεί ρε , που μου βγήκες να το παίξεις τιμητής στις πλάτες του Παναθηναϊκού; Μη σε πνίξουν με το κασκόλ; Και όχι, η ελευθερία λόγου δεν είναι α λα καρτ. Ή την εφαρμόζεις παντού ή ,αν δεν είσαι άξιος , κάτσε στην άκρη και άσε να την εφαρμόσει κάποιος που την τιμάει . Άντε μπράβο.
Για να μην αναφερθούμε στο άλλο παιδί , αυτόν που δεν καταλαβαίνει τι θέλει να παίξει ο Νίστρουπ. Και προσπαθεί να μεταφέρει και σ’εσένα που τον ακούς τον αθώο του προβληματισμό. Για να μη τσιμπάς όμως και για να βοηθήσουμε και τον καλό δημοσιογράφο να λύσει τις απορίες του, πράγμα περίεργο για τόσο βαθύ γνώστη του αθλήματος, ας λύσουμε κι αυτή την απορία. Ο Νίστρουπ δεν προσπαθεί να παίξει τίποτα. Όπως στο λέω. Τί-πο-τα .
Ο Νίστρουπ προσπαθεί απ’την αρχή της χρονιάς, με ό,τι έχει στα χέρια του κάθε φορά, να μάθει την ομάδα του και όλο τον Οργανισμό κατ’επέκτασιν, να είναι επιθετικός και κυριαρχικός. Να βγάλει την ανωτερότητα που πρέπει να βγάζει στο γήπεδο. Να δημιουργήσει χαρακτήρα.
Γιατί πρόκειται για μια ομάδα που καταδικάστηκε τόσα χρόνια, και βάλατε κι εσείς όλοι τη χερούκλα σας , να βρίσκεται σε ρόλο παθητικό, να αμύνεται συνεχώς και να φοβάται. Και έγινε έτσι φοβική όχι άδικα, αν σκεφτείς τι έχει τραβήξει. Αυτό πάει ν’αποτινάξει ο προπονητής, γι’αυτό ρίσκαρε ματς κι αποτελέσματα και προκρίσεις ακόμα προσπαθώντας να εμφυσήσει την επιθετικότητα. Με τα λάθη του , ναι . Με τις αστοχίες του , ναι . Όμως , και με τις επιτυχίες του . Και το αποτέλεσμα ,πήρες μια γεύση ποιο είναι αυτές τις πρώτες αγωνιστικές. Αν εμπεδωθεί αυτό, από’κει και πέρα, είτε παίζει με έναν , είτε δύο , είτε τρεις επιθετικούς, διαφορά δε θα κάνει επί της ουσίας. Βασικά , όχι μόνο του ποδοσφαίρου, οποιαδήποτε δουλειάς που απαιτεί ομαδική προσπάθεια είναι αυτά , δε χρειάζονται δα και κανα manual να τα καταλάβεις . Απλά θλίβομαι γιατί άλλα έδειχνες κι αλλού άφησες τη ζωή να σε πάει. Σύνελθε και δείξε αξιοπρέπεια…
Να πούμε για τον άλλον τον τοξικό; Αυτόν που βγαίνει στο γυαλί τίγκα στο μπότοξ , σαν το μακαρίτη το Μίστερ Μπούτια στο Ερωτοδικείο ; Τον τύπο που , μόνο και μόνο για όσα έχει πει για Μπάλντοκ και Ναν , όχι η όποια άδεια έχει έπρεπε να του αφαιρεθεί αλλά να τσαπίζει μποστάνια σε κάνα Δομοκό; Ας όψονται οι πλάτες όμως… Βέβαια, αυτό που δεν κάνει η επίσημη Πολιτεία, το κάνει ο Χίος που τον γλεντάει με τις πλασμαφαιρέσεις , τις σπερματοπροσθέσεις και τον έχει μετατρέψει σε νούμερο για το Δελφινάριο . Και όμως , αυτή η μαρμαρωμένη απ’τα φαρμάκια μουτσούνα , έχει το θράσος και σε ειρωνεύεται, ο ρεζίλης..
Να πούμε για τον αντιπρόεδρο Τσέλση; Που τον δούλευε ο Μητσικώστας τα παλιά τα χρόνια και τον έβαζε , όλο νάζι, να λέει «φιλιά στους Παναθηναϊκούς»; Αν είσαι νεαρός δε θα τα ξέρεις αυτά φαντάζομαι, πάλεψε κι ο ίδιος να τα εξαφανίσει, τι να κάνουμε όμως που εμείς οι κάποιας ηλικίας τα θυμόμαστε και γελάμε ακόμα; Τι να κάνουμε, να σχολιάσουμε τα γραπτά του εν λόγω; Μα , δεν έχει νόημα. Ο άνθρωπος , χρυσό του χαρίζουν , σκατά τον κάνει. Θα ξεχαστεί η ατάκα με το Milko cup ; Ποτέ! Θα ξεχαστεί η σκηνή που φλάσαρε την κωλοχαράδρα του στο Πανελλήνιο, στο ματς της Λεωφόρου; Τι να λέμε τώρα. Άσε που δεν έχει και νόημα αυτή τη στιγμή, έχει άλλες περιπέτειες ο άνθρωπος, οπότε λογικό να πει και μια μαλακία παραπάνω, τη ζωή και την καριέρα του παίζει, ξέρει πως , ακόμα κι αν γλιτώσει το κελί και δεν τον πετάξουν σαν την τρίχα απ’το ζυμάρι, θέση γι’αυτόν δεν υπάρχει ούτε στο Νότιγχαμ , ούτε στη Ρίο Μάρε . Και , που’σαι , Γ-Δ αντιπρόεδρε , άλλη φορά να βοηθάς τ’αφεντικό σου όταν τις τρώει , μη κάθεσαι παραπέρα και τσιρίζεις…
Με τους οπαδικούς ψευτοδημοσιογράφους δεν ασχολούμαι. Ή , μάλλον, δε θα έπρεπε να ασχολούμαι. Ξέρεις όμως πού είναι το πρόβλημα; Όταν η οπαδική ταυτότητα υπερκαλύπτει την όποια επαγγελματική δεοντολογία και περνάνε σε ξένα χωράφια, προσπαθώντας να κάνουν ζημιά. Και , δυστυχώς, ακόμα κι ο πιο άσχετος μπορεί πλέον να δει πώς στήνεται το παιχνίδι. Όλως τυχαίως, μια ατάκα από κάποιον σαν τους παραπάνω αναπαράγεται σαν αυθόρμητη σκέψη των οπαδικών δημοσιογράφων-κοίτα να δεις σύμπνοια πνευμάτων!- και , μέσα σε λίγες ώρες, εκατοντάδες λογαριασμοί στα σόσιαλ αναπαράγουν την ίδια ανοησία. Την άλλη μέρα ακολουθούν και οι εφημερίδες με «άρθρα άποψης» και το γλυκό δένει. Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια… Τριάντα χρόνια τα ίδια, με τη διαφορά ότι πλέον στο παιχνίδι μπήκαν και τα τρολ του εικοσάρικου και οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που καταπίνουν το σανό και κοπρίζουν τσάμπα.
Αλήθεια, πράσινε αδερφέ μου , δεν κουράστηκες με ολ’αυτά; Γιατί; Γιατί δεν αντιδράς; Γιατί δεν προστατεύεις τη σκέψη σου και την υγεία σου και αφήνεις να δηλητηριάζεσαι λίγο λίγο, μέρα με τη μέρα; Γιατί αφήνεις τον κάθε τιποτένιο να σε υποτιμά, να σε θεωρεί διαχειρίσιμο και θύμα ; Δε βλέπεις το μοτίβο; Ίδιο τόσα χρόνια. Φωνάζουμε για διαιτησία και κρατική εύνοια (χαχαχα!)… Όταν δε μας βγει , γιατί κάνουμε τα αίσχη , τραβιόμαστε λίγο πίσω και πετάμε μπηχτές για τον προπονητή, που δεν έχει σύστημα και κερδίζουν μόνοι τους οι παίκτες, ενώ παράλληλα, κάθε φορά, βάζουμε κι έναν παίχτη στο στόχαστρο, διαφορετικό κάθε φορά, μέχρι κάποιος να σπάσει , μπας και τσιμπήσεις εσύ που τους διαβάζεις και τους ακούς και με τη γκρίνια το οικοδόμημα αρχίσει να σαπίζει από μέσα .
Ο ένας ντοπέ (γιατί δε γίνεται να είναι τόσο παιχταράς και να μη παίζει στα καφενεία μας), ο άλλος ξενυχτάει και πίνει, ο τρίτος δέρνει τη γυναίκα του, ο παραπέρα βασανίζει ζωάκια… Αλητείες που , σε μια κανονική χώρα θα πληρώνονταν πανάκριβα, εδώ λέγονται ελαφρά τη καρδία και «έλα μωρέ, πλάκα κάνουμε»… Για τόσο κορόϊδο σε περνάνε. Αλλά, έτσι έμαθαν. Και , μιας κι έρχεται , τι πιστεύετε θα πούνε αν κερδίσουμε τον Ολυμπιακό; Ψυχωμένος ο τάδε , με γκολάρα έκρινε το ματς ο δείνα και το λήγουμε σιγά-σιγά. Αν χάσουμε , σε ματς που δεν κρίνει και τίποτα, τουλάχιστον για εμάς , θα μιλάμε για καταστροφή. Για ανωτερότητα των άλλων τώρα που σοβαρεύτηκαν, για λάθος στήσιμο και αλλαγές του Νίστρουπ, για παιχτάκια και λίγους. Για μέρες , για να εξασφαλίσουμε όσο γίνεται πως ο Παναθηναϊκός θα πάει στα επόμενα ματς με γκρίνια και εσωστρέφεια. Τα ξέρεις , φίλε μου , δε χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε γιατί κουράζομαι ακόμα και στη σκέψη, πόσο μάλλον να τα γράφω.
Όμως , και αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία, φαίνεται πως όλα αυτά τελειώνουν. Επιτέλους! Και εναπόκειται σ’εσένα, σ’εσένα και μόνο , να βάλεις το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της προπαγάνδας και της σαπίλας τους . Βλέπεις, πλέον υπάρχει κι ο αντίλογος. Οι εποχές της μονομερούς «ενημέρωσης» μας τελείωσαν εδώ και καιρό. Οι εποχές του μονοπωλίου στην άποψη , της διαμόρφωσης σκέψης και του βιασμού της αλήθειας έσβησαν. Πλέον, με την κυριαρχία των σόσιαλ, με την ενημέρωση σε πραγματικό χρόνο και τη δυνατότητα παράθεσης στοιχείων και άρθρωσης δημόσιου αντιλόγου στα τερατώδη που αραδιάζουν, όλοι αυτοί που σου κουνούσαν το δάχτυλο κι έκαναν δουλίτσες στις πλάτες σου , κάθονται ξεβράκωτοι κάτω απ’τον προβολέα. Δε μπορούν να κρύψουν αλλά ούτε και να κρυφτούν. Πλέον κρίνονται , ελέγχονται και καλούνται να υποστηρίξουν αυτά που λένε. Και , φυσικά, γίνονται ρεζίλι.
Τους βλέπεις τους «σοφούς της μπάλας», τους «βαθιά μπασκετικούς γνώστες», τους «αμερόληπτους και αντικειμενικούς» πώς περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι ως θλιβεροί προπαγανδιστές-διασκεδαστές , πώς μπλοκάρουν κόσμο στα κοινωνικά δίκτυα, μιας και ούτε τις ερωτήσεις αντέχουν, ούτε τη δημόσια κατακραυγή, πώς απολύονται ο ένας μετά τον άλλον γιατί δεν τους ακούει πλέον ούτε η μάνα τους, πώς γίνονται όλο και πιο εριστικοί, όλο και πιο ξετσίπωτοι, φοβούμενοι όχι εσένα αλλά την πιο νέα πουτ@να που μπήκε στο καμπαρέ και θα τους φάει τη δουλειά.
Κι εδώ έρχεται η ώρα ν’αποφασίσεις , αδερφέ μου . Αδερφή μου. Τι θα κάνεις; Θα τους επιτρέψεις να συνεχίσουν την κακή τους τέχνη ; Θα σε δεσμεύουν για πολύ ακόμα τα αισθήματα μιζέριας και καρτερίας στις σφαλιάρες τους , τα οποία οι ίδιοι στα τάϊσαν με το ζόρι ; Ή θα τους στείλεις επιτέλους εκεί που τους αξίζει ; Στη χλεύη και την αφάνεια; Μην τους ακούς, σε θερμοπαρακαλώ! Κλείσε τ’αυτιά σου και τα μάτια σου , κλείσε τα κανάλια τους και τα σάϊτ τους , άστους να πνίγονται στο δηλητήριό τους !
Ενημερώσου σωστά, εμπιστέψου το δικό σου μυαλό και κρίση , ψάξε την ιστορία και μη σε αγγίζει το ψέμα. Όλα βρίσκονται ένα κλικ μακριά σου , ένα βιβλίο δίπλα σου. Και , πάνω απ’όλα, πίστεψε σ’εσένα. Σ’εμάς, στη μεγάλη μας οικογένεια. Είμαστε πολλοί, αντέξαμε δεκαετίες, δε γονατίσαμε απ’τα χτυπήματα, όμως ως εδώ! Η καταστροφή θα τελειώσει τώρα , όσο κι αν τους πονάει αυτό. Φυσικά, έχουμε κι εμείς τα προβλήματά μας, άλλα σοβαρά άλλα όχι . Όμως είναι δικά μας , θα τα λύσουμε, αν τα λύσουμε, εμείς μεταξύ μας. Μη δίνεις πάτημα σε κανέναν που θέλει το κακό σου . Ένα πράγμα σου ζητώ μονάχα. Σ’όλους αυτούς , χάρισέ τους τον τρόμο . Τον τρόμο της μοναξιάς. Γιατί τότε θα’ναι αναγκασμένοι να κοιτάξουν τον καθρέφτη που’χουν μπροστά τους . Και , πίστεψέ με , δεν τους αρέσει καθόλου αυτό που ξέρουν πως θα δουν…
Σ’ευχαριστώ.
ΥΓ) Πώς σας φαίνεται που σύσσωμη η αλητική παραδημοσιογραφική διαπλοκή έχει λουφάξει και παρακαλάει για αθώωση ή , έστω , ελαφρά τιμωρία της Μαν. Σίτυ ; Πλην ενός, που ξεφτιλίστηκε καταλλήλως, πού χάθηκαν οι έχοντες κρίση και ελευθερία λόγου ; Αυτοί μαθαίνουν εσάς και τα παιδιά σας δικαιοσύνη και ευ αγωνίζεσθαι…