Μία πραγματική αποτίμηση της προσφοράς του Γιώργου Βαρδινογιάννη στον Παναθηναϊκό οφείλει να πάει παραπέρα από το προφανές, ότι ήταν τεράστια με μεγαλειώδη αποτελέσματα. Τεράστια διότι στα 21 χρόνια προεδρίας του – ρεκόρ θητείας προέδρου στο Παναθηναϊκό – ο σύλλογος κατέκτησε 6 πρωταθλήματα και 9 κύπελλα, έπαιξε σε 2 Ευρωπαϊκούς ημιτελικούς και είδε μεταγραφές που έφεραν ένα γαλαξία ποδοσφαιριστών στην ομάδα. Ανάμεσα τους οι Αποστολάκης, Βαμβακούλας, Βάντζικ, Βαζέχα, Βλάχος, Γαλάκος, Δεληκάρης, Δημόπουλος, Κυράστας, Μπορέλι, Ρότσα, Σαραβάκος, Σαργκάνης, Ζάετς. Πίσω από αυτή την απαρίθμηση τίτλων και ονομάτων θα βρούμε εκατοντάδες στιγμής παναθηναϊκής ανάτασης, συγκίνησης και υπερηφάνειας. Και επιπλέον, παρά την αγωνιστική του υπεροπλία, ο Παναθηναϊκός του Γιώργου Βαρδινογιάννη δεν χρησιμοποίησε παρασκηνιακά μέσα για να μονοπωλήσει πρωταθλήματα και κύπελλα σε αυτή τη 21ετία.
Που μας οδηγεί η αναζήτηση πέρα του προφανούς; Πρώτα από όλα, στον χαρακτήρα του και τον τρόπο που διοικούσε που χάρισε απόλυτα δίκαια το προσωνύμιο «καπετάνιος». Εμείς οι παναθηναϊκοί δεν τα πάμε καλά με τη προσωπολατρία, τη τυφλή υποστήριξη στην «προεδράρα» που θα καθαρίσει για την ομάδα μας. Ο λόγος είναι πως ο Παναθηναϊκός έχει στέρεες αρχές, όπως το ευ αγωνίζεσθε, το αθλητισμό ως μορφή διαπαιδαγώγησης της νεολαίας, τον σεβασμό στον αντίπαλο. Θέλουμε μεν τον σύλλογο μας πρωταθλητή σε όλα τα σπορ, αλλά η νίκη πάση θυσία δεν υπάρχει πουθενά στο πράσινο λεξιλόγιο.
Πρέπει όμως να ομολογήσουμε πως αρχικά τουλάχιστον λατρέψαμε τον καπετάνιο, και ας συμπεριφερόταν ως καπετάνιος. Συγκέντρωσε την εξουσία στα χέρια του και μόνος του αποφάσιζε. Μιλάμε για τον άνθρωπο που το 1966 ως πλοίαρχος δεξαμενόπλοιου αψήφησε τις υποδείξεις του Βρετανικού Ναυτικού και έσπασε το εμπάργκο στη μεταφορά πετρελαίου στη Ροδεσίας. Όχι από κάποια συμπάθεια στο ρατσιστικό καθεστώς εκείνης της χώρας, αλλά με το έτσι θέλω. Και κουμαντάρισε τον Παναθηναϊκό όπως οδήγησε το πλοίο του, το «Αριέτα Βενιζέλος» μέσα από τον βρετανικό ναυτικό κλοιό. Για καλή του τύχη, τα Ηνωμένα Έθνη υποστήριζαν μεν το εμπάργκο αλλά είχαν απαγορεύσει τις εχθροπραξίες.
Άλλωστε, κατά δεύτερο λόγο, το αρχηγικό στυλ του καπετάνιου συμβάδιζε με την εποχή.
Πρωθυπουργός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, γενικός γραμματέας Αθλητισμού το πρωτοπαλίκαρο του ο Κίμωνας Κουλούρης. Κανείς δεν κατηγόρησε αμφότερους για υπερβολική εγκράτεια η υπερβολική μετριοφροσύνη. Και να θυμηθούμε πως ο Βαρδινογιάννης ήταν ο πρώτος πρόεδρος – ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού στη νέα εποχή των Ποδοσφαιρικών Ανώνυμων Εταιρειών στην Ελλάδα. Δεν υπήρχε κάποιο πρότυπο του παρελθόντος να τον συγκρατήσει και ο «Πατριάρχης» του Παναθηναϊκού ο Απόστολος Νικολαΐδης που ίσως θα τον επηρέαζε ήταν ήδη άρρωστος και πέθανε λίγο πάνω από ένα χρόνο από τη δημιουργία της ΠΑΕ.
Έπαιρνε λοιπόν αποφάσεις μόνος του, και εφόσον έφερναν αποτελέσματα το αρχηγικό στυλ ήταν ευπρόσδεκτο. Όμως το 1981, αποφάσισε μόνος του και εν μία νυκτί να καταργήσει τη Θύρα 13 διότι οι σύνδεσμοι πωλούσαν τα εισιτήρια τους στη μαύρη αγορά, και να την αντικαταστήσει με τη ΠΑΛΕΦΙΠ.
Στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε, στο ντοκιμαντέρ για το γήπεδο της Λεωφόρου στον Σταύρο Θεοδωράκη είπε πως δεν την κατήργησε αλλά την άλλαξε και την έκανε ΠΑΛΕΦΙΠ, αυτό όμως μάλλον δεν το επικοινώνησε πολύ καλά εκείνη τη στιγμή.
Επήλθε ρήξη με τους «οργανωμένους» και ακούστηκαν συνθήματα για τους «τσάτσους» του και για το που θα μπορούσε να βάλει τα λεφτά του. Εάν είμασταν Αγγλία τα συνθήματα ίσως θα ήταν χιουμοριστικά. Στην Ελλάδα όμως ειδικευόμαστε στα υβριστικά. Θα μπορούσε ο καπετάνιος να είχε χειριστεί το πρόβλημα με τους «οργανωμένους» διαφορετικά, πιο συναινετικά; Όποιος έχει τέτοιες λύσεις σε αυτό το πρόβλημα να σηκώσει το χέρι.
Ένα άλλο ζήτημα που χειρίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες ήταν να απενεργοποιήσει την ενασχόληση παικτών του Παναθηναϊκού στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών που διατύπωνε την εποχή εκείνη μαχητικές διεκδικήσεις. Το έκανε υποσχόμενος και παρέχοντας δικές του λύσεις με χρηματική υποστήριξη και μεγάλα πριμ. Στις κοινωνικές επιστήμες αυτό θα ονομαζόταν πατερναλισμός, έννοια με αρνητικό πρόσημο. Αλλά όταν τόσοι ποδοσφαιριστές του λένε πως τους παραστάθηκε ως πατέρας, η συζήτηση κλείνει κάπου εκεί.
Το 2000 παραιτήθηκε από πρόεδρος σε ηλικία 64 ετών, σχετικά νέος, με την οικογένεια του όμως να διατηρεί την ιδιοκτησία της ΠΑΕ. Δε μάθαμε ποτέ το λόγο. Μια τελευταία ευκαιρία ήταν η τελευταία του συνέντευξη, η μοναδική που έχει δώσει μετά το γεγονός, αλλά δεν του τέθηκε τέτοιο ερώτημα. Όλοι υποθέτουμε πως δεν ήθελε να τα βάλει με τη «παράγκα» που είχε στήσει τόσο αποτελεσματικά ο Σωκράτης Κόκκαλης. Αλλά παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα που θα μπορούσαν να απαντήσουν οι συγγενείς του και οι στενοί του συνεργάτες.
Στο τέλος, όλοι κρινόμαστε από το έργο μας, τι έχουμε κάνει. Όχι από το τι υποθετικά θα μπορούσαμε η δεν θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει. Ούτε από το τι έκαναν η δεν έκαναν οι διάδοχοί μας έστω και εάν ήταν μέλη της ίδιας οικογένειας. Έτσι λοιπόν, επιστρέφουμε στο προφανές, τα επιτεύγματα του ανδρός, που όπως είδαμε ήταν άνθρωπος της εποχής του, που είχε συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια του, ήταν ένας καπετάνιος έξω και μέσα στα γήπεδα: 21 χρόνια πρόεδρος, 6 πρωταθλήματα, 9 κύπελλα και 2 ευρωπαϊκοί ημιτελικοί.